อยากอ้อนวอนต่อเทพยาฟ้าดิน ให้เขารอดพ้นไปจากจุดๆนี้ที

 

ใช่แล้ว......เขากำลังโดนคุณหนูที่เกิดอาการ เปลี๊ยนไป๋ ไล่ปล้ำอยู่ตอนนี้

 

“ ฉ...ฉัน อ....อึก ” ไอ้อาการติดอ่างปนหอบกระเส่านั้นทำให้ซึบาสะเกิดอาการขนลุกเกลียว ชายหนุ่มเริ่มลนลานถอยหลังหนีเล็กน้อย ก่อนที่เท้าน้อยๆจะถูกอีกฝ่ายคว้าหมับ

 

แปล๊บ~!!

 

พ่อบ้านหนุ่มแทบแผดเสียงร้อง เมื่ออยู่ดีๆไอ้ขาเวรก็เกิดตะคริวกินแบบไม่ดูจังหวะ ทำให้เขาจำต้องยอมโดนคุณหนูที่อาจเจอสถานการณ์ผีหื่นเข้าสิงปีนป่ายบนตัวโดยไม่มีช่องว่างหรือโอกาสให้หนีเลย...

 

ทำไมสวรรค์จะเป็นใจให้เขาได้ขนาดนี้เนี่ย

 

ซึบาสะประชดในใจ ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงมือของคุณหนูที่ปัดป่ายอยู่ใต้เสื้อผ้าจนเขาต้องรีบดึงมือของอีกฝ่ายออกก่อนที่อะไรจะเลยเถิด

 

“ คุณ.....คุณหนู ”

 

“ ฉ.....ฉันขอสั่ง....ให้....เลิกหนี….. ”

 

ใครมันจะทำได้ล่ะครับบบบบ!!!!

 

 

พ่อบ้านหนุ่มร่ำร้องแน่นอนว่าเป็นอีกครั้งที่ต้องคิดในใจ ให้เขาเลิกหนี เวอร์จิ้นน้อยๆก็ถูกพรากไปน่ะสิ.....ให้เขาไปใส่ชุดว่ายน้ำเต้นบัลเล่ย์ไม่ดีกว่าเหรอไง

 

 

“ถ้านายหนี..อึก...ฉันไล่ออก!!!”

 

จบคำ คนฟังแทบจะกรี๊ดเป็นบาลี ทางหนึ่งก็ชีวิต ทางหนึ่งก็เวอร์จิ้น

 

มันสำคัญพอๆกันเลยนะเฟ้ย!!!

 

พรึ่บ......

 

อยู่ๆแสงไฟก็พลันลุกพรึ่บ ทำให้เขาเห็นอะไรรอบด้านชัดเจนขึ้น หากพอเหลือบเห็นใบหน้าของคุณหนูแล้ว หัวใจพลันรู้สึกโหวงๆทันที

 

ผิวที่เคยเนียนขาวบัดนี้ฝาดไปด้วยสีชมพูอ่อน ดวงตากลมโตหวานฉ่ำอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ริมฝีปากบางเผยอขึ้นเล็กน้อย เย้ายวนจนรู้สึกว่าฝ่ายที่เริ่มรู้สึกร้อนแปลกๆกลับเป็นเขาเสียเอง

 

ไม่ทันจะได้คิดอะไรได้คล่อง เด็กหนุ่มก็ฝังจมูกที่ต้นคอเขา ปลายลิ้นเรียวอุ่นๆลากเรื่อยไปถึงคาง เสียงครางอื้ออึงในลำคอเริ่มทำให้หัวของซึบาสะหมุนติ้ว

 

“ ม...ไม่ได้นะครับ คุณหนู ” พ่อบ้านหนุ่มปราม แต่ชักไม่แน่ใจว่าที่คำพูดนั้นใช้ปรามตัวเองหรือคุณหนูกันแน่

 

มือเรียวไล่ปลดกระดุมอย่างรวดเร็วจนชายหนุ่มเริ่มผวา นัยน์ตาเย้ายวนเงยขึ้นสบกับ ซึบาสะ ดวงหน้างามเข้าประชิด อยู่ห่างจากพ่อบ้านหนุ่มไม่ถึงคืบ เด็กหนุ่มคลี่ยิ้มก่อนจะเอ่ยอย่างเชื่องช้า

 

“ จูบฉันสิ ซึบาสะคุง ” ซึบาสะที่ยังพอหักห้ามใจตัวเองไม่ให้เตลิดกว่าที่ควรจะเป็นพยายามปฏิเสธ พลางตบหน้าอีกฝ่ายเบาๆเรียกสติ แต่คุณหนูกลับทำลายความลายความหวังดีนั้น ริมฝีปากกระตุกขึ้นก่อนจะเบนความสนใจไปในการโลมเลียมือเขาเบาๆ ซึบาสะเผลอครางอือในลำคอ นึกอยากให้ลิ้นเล็กๆนั้นไม่ตวัดแค่มือ “ จูบฉัน...... ” ไม่ต้องให้เสียงเล็กๆสั่งเป็นครั้งที่สาม ร่างเล็กก็ถูกพ่อบ้านกระชากคอจูบอย่างรุนแรง เสียงครางเครืออย่างพึงพอใจทำให้ชายหนุ่มเลิกที่จะพยายามคุมตัวเองอีกต่อไป

 

“ อึก.....อือ..... ” ซึบาสะไล้เลียต้นคอขาวผ่องอย่างแผ่วเบาก่อนจะฝังจูบแรงๆ ริมฝีปากไล่เลื่อนต่ำลง ไล้เวียนอยู่แถวเนินอกจนเด็กหนุ่มบิดเร่าไปมา มือปัดป่ายอยู่แถวขอบกางเกงก่อนจะเลื่อนลงอย่างง่ายดายด้วยเป็นเพราะซิปที่รูดค้างเอาไว้

 

“ อ๊ะ....ซ....ซึบาสะ ” ฝ่ามือร้อนระอุที่โลมเล้าร่างกายของเขา แทบจะทำให้คิริโอะลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ เสียงหัวใจเต้นโครมครามด้วยอารามตื่นเต้นแทบประทุออกนอกอก ริมฝีปากของอีกฝ่ายปิดเสียงครวญครางน่ารังเกียจ ปลายลิ้นหยอกเอิน พัวพันจนคุณหนูรู้สึกเหมือนร่างกายจะระเบิดเสียเดี๋ยว นั้น

 

เด็กหนุ่มแทบไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอกรีดร้องดังแค่ไหน มือทั้งสองข้างขยุ้มเสื้อของชายหนุ่มแน่น ร่างเล็กแอ่นอก บิดเกร็ง หัวหมุนติ้วอย่างรุนแรง คิริโอะหลงเวียนว่ายอยู่กับระลอกคลื่นแห่งความสุขแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน จนกระทั่งปรือตาขึ้นมาอีกครั้งก็เห็น เจ้าพ่อบ้านหนุ่มยิ้มกระหย่องมาให้ หยาดน้ำขาวขุ่นในมือเป็นหลักฐานอย่างดีว่าเกิดอะไรขึ้น

 

“ ผมไม่หยุดแค่นี้นะครับ ” เสียงที่กระซิบข้างหูทำให้เด็กหนุ่มเสียวปลาบไปทั้งร่าง

 

ไม่ทันจะได้เข้าใจอะไรชัดเจน ความอึดอัดก็แล่นพล่านจนแทบหายใจไม่ออก อารมณ์วาบหวามเมื่อครู่แทบมลายไปในพริบตา คิริโอะผวาคว้าคอของซึบาสะไว้แน่น ตัวสั่นพับจนอีกฝ่ายรู้สึกได้

 

“ กลัวหรือครับ...... ”

 

“ ม....ไม่ได้กลัวซะหน่อย เจ้าบ้า ” เสียงหัวเราะในลำคอทำเอาเด็กหนุ่มหน้าแดงเถือก ร่างบางย่นไหล่ลงเมื่อปลายนิ้วของอีกฝ่ายไล่คืบคลานลึกขึ้น แต่ช่องทางฝืดเคืองไม่ได้อำนวยเสียเท่าไหร่นัก ชายหนุ่มถอนหายใจราวกับขัดอกขัดใจ ก่อนจะถอนนิ้วออกอย่างรวดเร็วจนคิริโอะสะดุ้งเฮือก

 

“ ทำอะไรน่ะ! ”

 

“ เลียสิครับ ”

 

มือเรียวยื่นมาให้ประกอบกับคำสั่ง ดวงตากลมโตเหลือบมองพ่อบ้านหนุ่มที่ถือสิทธิ์มาสั่งเจ้านาย ก่อนจะค่อยๆเคลื่อนตัวไปประคองฝ่ามือใหญ่เบาๆ ปลายลิ้นเรียวลากไปตามความยาวนิ้วอย่างเชื่องช้า หากทว่าเย้ายวน ยั่วเย้าเสียจนซึบาสะเริ่มหายใจไม่เป็นจังหวะ

 

นัยน์ตาที่ช้อนมองเขาอีกครั้ง ทำให้ชายหนุ่มแทบบ้า เขาจับร่างของคุณหนูคว่ำกดลง ปลายนิ้วเรียวไล่ชอกชอนช่องทางคับแคบอย่างรวดเร็วและร้อนแรง ความอึดอัดที่แล่นพล่านไปทั่วร่างค่อยๆจางหายลงแปรเป็นความรู้สึกแปลกๆที่กระจายไปทั่วท้องน้อย เสียงครางแผ่วๆในลำคอคล้ายเป็นสัญญาณที่บ่งบอกให้ก้าวข้ามขั้นต่อไป

 

“ อือ....อ๊ะ ” กระทั่งความเจ็บปวดแทรกไปทั่วร่าง มือเล็กจิกพื้นพรมราคาแพงหวังจะระบายความเจ็บที่อื้ออึงจนร้องไม่ออก ซึบาสะกดย้ำต้นขาขาวผ่องก่อนจะดันตัวไปสุดแรงจนคิริโอะกรีดเสียงร้องไม่เป็นภาษา มือหนาที่ไล้ปรนเปรอเบื้องหน้าละลายความเจ็บไปทีละนิด เสียงครวญครางประหลาดหลุดออกจากปากของเด็กหนุ่ม สะโพกขยับตามแรงกระแทกของพ่อบ้านหนุ่ม หมอกม่านราคะที่รบกวนสติสัมปชัญญะของร่างบางทำให้คิริโอะแทบไม่รู้สึกตัว นิ้วเรียวจิกพื้นพรมอย่างรุนแรงก่อนจะปลอดปล่อยจนร่างทั้งร่างทรุดฮวบ

 

หากสิ่งแปลกปลอมที่ยังคงขยับอยู่ในร่างทำให้เด็กหนุ่มหายใจไม่เป็นส่ำ ซึบาสะฝืนดันตัวเข้าไปในร่างอีกครั้ง ลึกล้ำจนเด็กหนุ่มครางเสียงแผ่ว รู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆที่ค่อยๆไหลเข้าไปในร่าง

 

“ ฉันรักนาย...ซึบาสะ ” เสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบสะดุดลมหายใจของพ่อบ้านหนุ่ม ดวงตาเหม่อมองใบหน้าที่กำลังมองเขาอย่างตื่นตระหนก

 

ก่อนที่ความมืดก็เข้าคืบคลานสติของคิริโอะ

 

 

........................................................................................................

 

เสียงเล็กแหลมของนกกระจิบร้องรบกวนการหลับของ คุณหนูคนเล็กแห่งมุราซากิ ปลายคิ้วเรียวย่นจนแทบจะผูกเป็นปม เด็กหนุ่มกระพริบตาปริบๆอย่างงัวเงียก่อนจะผุดลุกเนิบนาบเชื่องช้า

 

แปล๊บ.....

 

“ โอ้ย!! ” อาการปวดหนึบที่สะโพกทำให้คิริโอะหยุดการเคลื่อนไหวชั่วขณะ ดวงตาหันไปรอบด้านด้วยสายตางุนงง

 

เขาอยู่ในชุดนอนเสร็จสรรพเรียบร้อย อยู่ในห้องนอน บนเตียงขนาดใหญ่ ทุกอย่างดูปกติดีทุกอย่างสำหรับเช้าวันใหม่จนไม่ต้องสงสัยอะไร ไอ้สิ่งแปลกปลอมขัดลูกตาในห้องมันก็จะมีก็แต่ไอ้พ่อบ้านติงต๊อง ที่นั่งคุกเข่าเจี๋ยมเจี้ยมข้างประตู ใบหน้าก้มลงครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ท่าทางเหมือนจะพร้อมฮาราคิรีได้ทุกเมื่อ

 

“ อ๊ะ....ตื่นแล้วเหรอครับ คุณหนู ”

 

“ แล้วนายเห็นฉันนอนหลับฝันดีอยู่รึไงล่ะ ”

 

“ ......อ.....เอ่อ ” ใบหน้าตื่นๆเหมือนไม่ได้รับฟังถ้อยคำกระแนะกระแหนนั้น เสียงตะกุกตะกักคล้ายพยายามเรียบเรียงคำให้เหมาะสมนั้นเขาเอาเด็กหนุ่มมุ่นคิ้ว

 

“ ค....คือ....เรื่องเมื่อคืน....เอ่อ ” ไอ้ที่สภาพที่ไม่เหลือหลักฐานไว้มัดตัวแทบจะทำให้ ฝ่ายคุณหนูลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท จนอดคิดไม่ได้ว่าถ้าวันดีคืนดีเกิดเจ้าซึบาสะจะ ผลุนผลันมาฆาตกรรมอำพรางคงจะไม่ยากนัก เพียงย้อนคิดถึงเรื่องเมื่อคืนใบหน้าก็พลันร้อนผะผ่าวอย่างที่คุมไว้ไม่อยู่

 

“ ผมขอโทษ....ผมน่าจะคุมตัวเองมากกว่านี้ ” เงียบไปพักใหญ่ๆ จนเจ้าพ่อบ้านเริ่มเหงื่อตก เงยหน้าขึ้นมาผู้เสียหายอย่างกล้าๆกลัวๆ ก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นอีกฝ่ายยิ้มแผล่

 

“ จะให้ผมรับผิดชอบยังไงก็ได้ครับ ”

 

“ อะไรก็ได้งั้นเหรอ ”

 

เสียงเย็นเยียบที่เอ่ยอย่างเชื่องช้าชักทำให้ซึบาสะใจคอไม่ดีเท่าไหร่นัก

 

บางทีคุณหนูอาจจะโยนเขาลงบ่อปิรันย่า

 

โบกปูนถ่วงทะเล

 

จับมัดให้รถบดถนนทับ

 

แร่เนื้อทำซาลาเปา

 

ให้สู้กับเสือเบงกอล

 

ยัดเข้าเครื่องไออ้อน เมเด้น

 

หรืออาจจะเอากิโยตินสับกบาล

 

ยิ่งเงียบไปนานเท่าไหร่ ซึบาสะที่เริ่มฟุ้งซ่านในระดับประสาทเท่านั้น

 

“ ค....ครับ ”

 

“ เอาชีวิตแกมาให้ฉัน ” ถ้อยคำเย็นยะเยือกทำให้ชายหนุ่มกลืนน้ำลายไม่ลงคอ เริ่มจินตนาการวิธีตายของตัวเองแบบวิตกจริต

 

“ เป็นทาสฉันจนวันตาย ”

 

“ ท....ทาส? ”

 

“ ใช่....แกได้ยินฉันบอกให้แกไประบำเปลื้องผ้ากลางสี่แยกเหรอไง ”

 

“ หมายความว่า ผมไม่ต้องโดนแร่เป็นชิ้นๆ ยัดลงหม้อต้มสมุนไพรใช่มั้ยครับ ” พ่อบ้านหนุ่มถามด้วยความหวัง จนนายน้อยแทบจะหัวเราะพรืด

 

“ ฉันพูดแบบนั้นตอนไหนกันล่ะ ”

 

“ เอ่อ...แล้วเรื่องที่.....”

 

กริ๊งงงงงงงงงงง!!!!!!!!

 

เสียงโทรศัพท์มือถือรุ่นที่ไม่มีใครคิดจะใช้กันแล้วดังขัดจังหวะคำถามของซึบาสะ มือหนาไล่หาเจ้าเครื่องสื่อสารนั่นอย่างร้อนรน ไพล่กดรับก่อนจะเงียบลง

 

“ ฮิบาริ ” เสียงเอ่ยอย่างแผ่วเบาทำให้คิริโอะจ้องหน้าพ่อบ้านหนุ่มเขม็ง บอกถึงความไม่ชอบใจอย่างเห็นได้ชัด ซึบาสะถอนหายใจยาวก่อนจะกดปิดลงแล้ววางข้างๆ

 

“ ตอนที่ฉันหลับ ยัยนั่นโทรมากี่ครั้งแล้ว ”

 

“ ก็หลายครั้งแล้วครับ เธอโทรมาขอคืนดีกับผม ”

 

“ แล้ว.....แกจะคืนดีกับยัยนั่นรึเปล่า ” ถ้อยคำที่จะพูดต่อ เบาหวิวจนเหมือนจะเลือนหายไปดื้อๆ ดวงตาหลุบมองมือตัวเองพลางทอดถอนหายใจเบาๆ

 

“ผมคงไม่คิดจะกลับไปทางเดิมเป็นครั้งสองหรอกครับ ” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างแผ่วเบาหากแฝงไปด้วยความเศร้าลึกๆที่เจือในกระแสเสียง

 

“ เอ่อ....เมื่อคืนนั้น....ตอนที่คุณบอกว่ารักผม เอ่อ.....จริงรึเปล่าครับ ”

 

เงียบไปชั่วอึดใจ หมอนใบโตก็ปาใส่หน้าแทนคำตอบ คิริโอะแสร้งร้องโวยวายเพื่อกลบใบหน้าที่แดงระเรื่อของตน

 

“ อย่างเซ้าซี้ให้มันมากน่า.....เจ้าทาส!!! ”

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

เค้าถนัดแต่งเคะรุก+ราชินี
ต่างหาก 55+

#2 By Luntom_jang on 2011-10-30 23:59

ฮุโฮะ...

พาร์ทสองมันอะไร๊~

ท่านนี่ ถนัดแต่งแนวเมะอ่อนโยน(?)สินะคะเนี่ย

คู่นี้น่ารักจังเลยน๊า

#1 By luluke on 2011-10-30 20:25